Tuesday, July 1, 2014

Doakan aku...

Aku rindu masa-masa silam kat SAKTI.
Betul, tahun akhir yang sangat memeritkan bagi kitorang semua tapi meninggalkan kenangan paling manis untuk diingati. Aku sayang dorang semua. Sekarang pun semua dah bawak haluan masing-masing. Seronok tengok dorang yang dapat satu uni, satu matrik. Bak kata Black, 'takkan terpisah'. Semua yang pernah berlaku pasti ada hikmahnya. Sama ada perkara tu baik atau buruk. Aku sayangkan semua orang yang ada kat sekeliling aku. Betul, aku seorang yang pasif, tapi bukan bermakna yang aku sombong. Aku cuma tak berapa pandai berkawan dan beramah mesra dengan orang kat keliling aku. Okay, just forget about it.

Actually, aku masih tak dapat lupakan apa yang berlaku tahun lepas. If just my friends are not there, I don’t know what will happen to me right now. There are times when strangers are like family, and family are like strangers. Aku bukan ketepikan keluarga aku, tak. Langsung tak. Kawan-kawan dan keluarga, dua-dua pun sangat-sangat penting bagi aku. Banyak benda yang berlaku masa kat SAKTI dulu yang sampai sekarang parents aku tak tau. Nak tunggu aku bagi tau, memang haram la kalau benda tu tak penting.

Wawa, Ika, Nisa, Nadia, Puyi, Fattah, Najmi, Epul, Haziq, Bad n all.. thanks for all your support. Sampai bila-bila pun aku takkan lupa semua pertolongan yang korang dah bagi kat aku. Sekarang, takde sape pun yang tau perkara tu melainkan korang semua. Sekarang aku kena belajar hidup berdikari, tak boleh nak mengharapkan korang semua lagi. Even though it will be tough for me, but I’ll try my best. Especially for you, Fattah. Sorry sangat-sangat sebab dah banyak menyusahkan kau dulu. Korang, doakan aku. He is still looking for me. Aku tak tau sampai bila, tapi aku harap dia akan give up.

No comments:

Post a Comment