Aku rindu masa-masa
silam kat SAKTI.
Betul, tahun akhir
yang sangat memeritkan bagi kitorang semua tapi meninggalkan kenangan paling
manis untuk diingati. Aku sayang dorang semua. Sekarang pun semua dah bawak
haluan masing-masing. Seronok tengok dorang yang dapat satu uni, satu matrik. Bak
kata Black, 'takkan terpisah'. Semua yang pernah berlaku pasti ada hikmahnya. Sama
ada perkara tu baik atau buruk. Aku sayangkan semua orang yang ada kat
sekeliling aku. Betul, aku seorang yang pasif, tapi bukan bermakna yang aku
sombong. Aku cuma tak berapa pandai berkawan dan beramah mesra dengan
orang kat keliling aku. Okay, just forget about it.
Actually, aku masih
tak dapat lupakan apa yang berlaku tahun lepas. If just my friends are not
there, I don’t know what will happen to me right now. There are times when
strangers are like family, and family are like strangers. Aku bukan ketepikan
keluarga aku, tak. Langsung tak. Kawan-kawan dan keluarga, dua-dua pun
sangat-sangat penting bagi aku. Banyak benda yang berlaku masa kat SAKTI dulu
yang sampai sekarang parents aku tak tau. Nak tunggu aku bagi tau, memang haram
la kalau benda tu tak penting.
Wawa, Ika, Nisa, Nadia,
Puyi, Fattah, Najmi, Epul, Haziq, Bad n all.. thanks for all your support. Sampai
bila-bila pun aku takkan lupa semua pertolongan yang korang dah bagi kat aku. Sekarang,
takde sape pun yang tau perkara tu melainkan korang semua. Sekarang aku kena
belajar hidup berdikari, tak boleh nak mengharapkan korang semua lagi. Even though
it will be tough for me, but I’ll try my best. Especially for you, Fattah. Sorry
sangat-sangat sebab dah banyak menyusahkan kau dulu. Korang, doakan aku. He is
still looking for me. Aku tak tau sampai bila, tapi aku harap dia akan give up.
No comments:
Post a Comment